Nóż Ruike Składany P108

Frame lock kontra liner lock: na czym polega różnica

Oba mechanizmy działają tak samo w zarysie: sprężysty element wsuwa się za piętę ostrza i blokuje je w pozycji otwartej. Różni je to, co jest tym elementem.

W liner locku jest to cienka blaszka schowana wewnątrz rękojeści, pod okładzinami. W frame locku rolę blokady pełni cała ścianka rękojeści, czyli element o grubości kilku milimetrów zamiast ułamka milimetra.

Konsekwencja jest wprost proporcjonalna do przekroju. Frame lock wytrzymuje wyraźnie większe obciążenie, zanim ustąpi, i jest odporniejszy na uderzenia grzbietem ostrza. To dlatego konstrukcje przeznaczone do cięższej pracy prawie zawsze wykorzystują właśnie ten mechanizm, podobnie jak spora część modeli w kategorii noże składane.

Kosztem jest chwyt. Ścianka blokująca musi mieć swobodę ruchu, więc nie da się jej pokryć teksturowaną okładziną na całej powierzchni. Palce trafiają częściowo na gładką stal, a to przy mokrej dłoni jest odczuwalne. Jak działają poszczególne mechanizmy blokujące, rozpisaliśmy w opracowaniu blokady noży składanych.

Beta Plus: co dokładnie dodaje ten drugi mechanizm

Frame lock ma jeden znany słaby punkt, ten sam co liner lock: żeby złożyć nóż, trzeba odsunąć ściankę kciukiem, a przy mocnym chwycie kciuk potrafi zrobić to przypadkiem.

Beta Plus to dodatkowy element blokujący samą blokadę. Po jego włączeniu ścianki frame locka nie da się odsunąć, nawet celowo, dopóki nie cofniesz zabezpieczenia. Ostrze jest wtedy unieruchomione mechanicznie, a nie tylko dociskane sprężyną.

Praktyczny sens widać w trzech sytuacjach. Przy pracy w rękawicy, gdzie kontrola nad ułożeniem kciuka jest gorsza. Przy cięciu z dużym naciskiem, gdzie dłoń zaciska się mocno. I przy noszeniu noża otwartego w trakcie pracy, gdy odkładasz go i podnosisz wielokrotnie.

Cena jest jedna: jeden ruch więcej przy otwieraniu i przy składaniu. Przy zwykłym otwieraniu paczki jest to niepotrzebne utrudnienie i zabezpieczenie zostawia się wyłączone. Warto o tym pamiętać, bo część osób odbiera to jako usterkę, gdy nóż nie chce się złożyć.

Szlif wklęsły: lekkość cięcia i jej cena

W szlifie wklęsłym boki głowni są wklęsłe, wyszlifowane po łuku, zamiast schodzić płasko. Materiału za krawędzią jest przez to mniej niż w każdej innej geometrii.

Efekt czuć od pierwszego cięcia. Ostrze wchodzi w materiał lekko i nie rozpycha go na boki, bo za krawędzią praktycznie nic nie ma. Przy cięciu sznurka, taśmy, kartonu i przy pracach precyzyjnych ten profil wygrywa z pełnym płaskim i z tanto.

Cena jest dwojaka. Po pierwsze, cieńszy materiał za krawędzią to mniejsza wytrzymałość na obciążenia poprzeczne. Po drugie, i to jest rzecz, o której mówi się rzadko: szlif wklęsły zmienia się w miarę ostrzenia.

Mechanizm jest prosty. Ostrząc nóż, cofasz krawędź w głąb głowni. W szlifie płaskim trafiasz wtedy na stopniowo grubszy materiał. W szlifie wklęsłym wchodzisz w miejsce, gdzie łuk się kończy, więc po latach ostrzenia geometria robi się wyraźnie grubsza i nóż zaczyna ciąć gorzej, mimo że jest ostry. Przywrócenie pierwotnego charakteru wymaga wtedy przeszlifowania boków, czyli pracy warsztatowej.

Stalowa rękojeść: zimna, ale niezniszczalna

Rękojeść jest wykonana ze stali nierdzewnej. Karta sklepowa podaje oznaczenie 3Cr14N, źródła zagraniczne opisują ją jako stal serii 420, i są to zbliżone oznaczenia tego samego typu materiału.

Zaleta jest oczywista: nie ma czego uszkodzić. Okładziny z G10 albo z tworzywa pękają przy upadku na beton, tracą teksturę po latach i bywają problemem, gdy producent przestanie sprzedawać części. Stal się co najwyżej porysuje.

Druga zaleta dotyczy czyszczenia. Konstrukcja bez okładzin nie ma szczelin między materiałami, w których zbierałby się brud. Wystarczy przepłukać nóż pod wodą i wysuszyć.

Wady są dwie i obie dotyczą odczucia w dłoni. Stal jest zimna, co przy pracy zimą w gołych rękach potrafi być nieprzyjemne. I jest śliska, zwłaszcza mokra albo zatłuszczona. Producent kompensuje to teksturowaniem powierzchni, ale nie da się tym dorównać chwytowi, jaki daje porowaty G10. Warto wziąć nóż do ręki przed zakupem, jeśli jest taka możliwość, bo to kwestia preferencji, a nie parametru.

Ten model na tle pozostałych w naszej ofercie

Marka prowadzi kilka konstrukcji różniących się profilem ostrza i materiałem rękojeści.

Uważamy, że wybór między tym modelem a serią P138 sprowadza się do jednego pytania: czy częściej tniesz, czy przebijasz. Do cięcia sznurka, taśmy i kartonu szlif wklęsły z clip pointem jest wyraźnie lepszy i przyjemniejszy w pracy. Do przebijania twardych materiałów i tam, gdzie czubek dostaje obciążenie, grubsze tanto wytrzyma więcej.

Dane techniczne

Dla kogo

Mniej trafiony wybór do prac udarowych i do przebijania. Cienka geometria za krawędzią, która daje temu nożowi jego największą zaletę, jest jednocześnie jego ograniczeniem. Jeśli szukasz noża, którym można podważyć, przebić i uderzyć, potrzebujesz grubszego ostrza o innym profilu.

Pytania klientów

Czym frame lock różni się od liner locka?

Blokadą jest cała ścianka rękojeści, a nie cienka blaszka w środku. Wytrzymuje przez to wyraźnie większe obciążenie.

Do czego służy zabezpieczenie Beta Plus?

Blokuje samą blokadę, więc ostrza nie da się złożyć bez cofnięcia zabezpieczenia. Przydaje się przy pracy w rękawicy i z dużym naciskiem.

Co daje szlif wklęsły?

Za krawędzią jest mniej materiału, więc ostrze wchodzi w miękki materiał lekko i czysto. Kosztem jest mniejsza wytrzymałość czubka.

Czy stalowa rękojeść nie ślizga się w dłoni?

Jest bardziej śliska niż G10, zwłaszcza mokra. Teksturowanie powierzchni częściowo to kompensuje.

Czym ten model różni się od serii P138?

Ma cieńsze ostrze o profilu clip point ze szlifem wklęsłym, frame lock zamiast liner locka i stalową rękojeść zamiast okładzin G10.